حضرت اَمتی نے پُتر حضرت یُونس کی رب نا پیغام لبھا،
”اُس بڑے شہر نینوہ جا! تے اُتھے اُنہاں کی خبردار کر، کِیئانکہ اُنہاں نے غُناہ بہُوں زیادہ ہوئی گئے اݨ-“
پر حَضرت یُونس رب نا حُکم منݨے نی بَجائے پُٹھا ترسِیس آلے پاسے نسی گئے - او سمندر نے کنارے پر یافا شہر پُہنچی گئے، تے اُتھے اُنہاں کی اک بیڑی جاݨے واسطے تیار لبھی۔ کرایہ دیݨے تُوں بعد او اُس بیڑی نے عرشے پر ٹُری گئے، تانکہ رب نے حضُور تُوں نسی کے ترسِیس ٹُری جاݨ-
پر رب سمندر اپر اک تیز ہوا پہیجی، تے اِیہے جیا سخت قِسم نا طُوفان اُٹھیا کہ بیڑی نے پَجݨے نا خظرہ سی-
بیڑی نا سارا عملہ ڈری گیا، تے ہر کُسَے چِیخی چِیخی کے اپݨے اپݨے خُدا اگے فریاد کِیتی- تے اُنہاں بیڑی کی ہولا کرنے واسطے سامان سمندرے وِچ سٹیا- پر اِس تُوں پہلے حضرت یُونس بیڑی نے تھلَے آلے حِصے وچ گئے سݨ، جِتھے او لیٹی کے سخت نِندرے وِچ لغے گئے سݨ۔
فِر بیڑی نا کپتان حضرت یُونس کول گیا تے آخیا، ” تُوں کِیئاں سُتا وا ایں؟ اُٹھ تے اپݨے خُدا اگے التجا کر! ہوئی سکݨا کہ او اَساں نا خیال کرے، تے اساں مرنے تُوں بچی جاں۔“
فِر بیڑی نا عملہ اِک دُوئے کی آخݨ لغا، ”اچھو، اساں قُرعہ سٹاں، تانکہ پتہ لغے کوݨ اِس قَہر نا ذمہ دار اے۔‘ اُنہاں قُرعہ سٹیا، تے حضرت یُونس نا ناں نِکلیا-
اِس پر اُنہاں حضرت یُونس کولوں پُچھیا، ”اَساں کی دَس، اَساں نی اِس مُصِیبت نا ذمہ دار کوݨ اے؟ تُوں کَے کم کرنا ایں؟ تُوں کُتھوں آیا ایں؟ تُوں کیہڑے مُلکے تُوں ایں؟ تُوں کیہڑیاں لوکاں وِچوں ایں؟“
حضرت یُونس جواب دِتا، ’میں عِبرانی قوم نال تعلق رکھݨا آں- میں رب نی عبادت کرنا آں، جیہڑا جنت نا خُدا اے۔ اُس زِیمی تے سمندر بݨایا۔‘
اُنہاں کی پَتہ سی کہ حضرت یُونس رب کولوں نسݨے پئے سݨ، کِیئانکہ اُنہاں آپوں بیڑی نے عملے کی سارا کُجھ پہلے دَسیا سی۔ اے گل سُݨی کے او بہُوں ڈری گئے تے اُنہاں آخیا، ”تُوں کَے کری شوڑیا؟“
سمندر خَطرناک تُوں خَطرناک ہوݨا گیا۔ اِس پر اُنہاں حضرت یُونس کولوں پُچھیا، ”اساں تہاڑے نال کَے سلوک کراں، کہ سمندر اَساں واسطے پُرسکون ہوئی جائے؟“
اُنہاں جواب دِتا، ” مِکی چائی کے سمندر وِچ سَٹی شوڑو، تے او رُکی جاسی۔ مِکی پتہ اے کہ اے مہاڑا ای قَصُور اے، کہ تُساں اپر اِتنا بڑا طُوفان آیا اے۔“
بَجائے اِس نے، بیڑی نے عَملے چپو ماری ماری کے بیڑی کی خُشکی نے پاسے کھڑنے نی پُوری کوشِش کِیتی- پر او اِس طرح نی کری سکے، کِیئانکہ طُوفان پہلے تُوں وی زیادہ خوفناک ہوݨا گیا -
فِر اُنہاں رب اگے فریاد کِیتی، ”اَے رب، اے نہ ہوئے کہ اِس بندے نی جان نے بَدلے اساں مری جاں! اِس بے غُناہ نے قتل وِچ اساں کی ناں پکڑیاں! اے رب، جو کُج وی ہویا، او تُہاڑی مرضی نال ہویا اے!
فِر اُنہاں حضرت یُونس کی چائی کے سمندرے وِچ سٹی شوڑیا۔ اِس پر سمندرے نا طُوفان اِک دَم ختم ہوئی گیا۔
اے تکی کے او رب کولوں بہُوں ڈری گئے۔ اُنہاں رب نے نائیں نی قُربانی دِتی، تے مَنتاں منیاں -
پر رب اِک بڑی مَچھی کی حضرت یُونس کی نِگلݨے واسطے پیہجیا۔ تے حضرت یُونس ترَے دیہاڑے تے ترَے راتاں مَچھی نے ٹِہڈے وِچ ٹِغے رہے۔